CHOCOLADEMELK & TEMAZEPAM

Het was een ZOMERAVOND als zoveel andere, waarin ik op de bank lag. Op schoot had ik een eiwitrijk avondsnack: een kommetje naturel SKYR, die ik  vanwege een aanbieding bij de Dirk in grote getale  had ingeslagen.

“Leef je op Skyr?” grapte een vriendin toen ze de inhoud van mijn boodschappentas zag.

“Uh, ja,” antwoordde ik, terwijl ik mijn BICEPS aanspande.

Voor een 40+ fitfreak als ik was eiwitrijk eten net zo belangrijk als een goedzittende legging en de gym. Maar terug naar die bewuste avond.

DAAR zat ik met mijn Skyr, afgetopt met 55 gram ananas en 10 gram pure chocolade. Ik kende mijn hoeveelheden exact, want ik vulde al maanden secuur mijn foodtracker in. Mijn tong genoot van de ananassnack en mijn ogen van het uitzicht: KEMAL.

Kemal is de hoofdrolspeler van de Turkse serie Kara Sevda, die niet alleen mij al 209 afleveringen in haar ban hield, maar ook enkele vriendinnen. De WhatsApp-berichten van de afgelopen tijd bevatten vaak een link met Kemal. Ik kan een heel blogpost aan hem kan wijden, maar voor dit  verhaal is het belangrijk om te weten dat ik intens genoot van MIJN zomeravond. Ik realiseerde me dat de avonden korter werden. Het zou niet lang meer duren of het okerkleurige dekentje, dat nu nog naast me lag, zou weer gebruikt worden. De warmere pyjama’s moesten uit de kast gehaald worden en mijn blote voetjes zouden verdwijnen in huissokken en gevoerde sloffen. Niet alleen de heerlijke zomer kwam ten einde, maar ook nog NEGEN afleveringen – en dan zou ik Kemal missen.

En tijdens deze gedachtespinsels bekroop mij een eng gevoel. Diep van binnen voelde ik dat er nog IEMAND in mijn appartement was. De afgelopen drie weken had ik dit vaker gevoeld, maar zodra Kemal op het scherm verscheen, in zijn navy maatpak, vergat ik de wereld. 

Op die bewuste avond keek ik aflevering 209 en besloot het daarbij te laten. De volgende ochtend had ik belangrijke afspraken, dus ik kon het niet maken mijn ACHT uur slaap te verpesten. Güle güle, Kemal, en ik sprong in bed, gekleed in cheetah-print ondergoed. En als een zeester ging ik liggen. Me, myself and I.

Iets na Cinderella-tijd hoorde ik een geluid.
Getrippel.
Geschuif.
Zachtjes, maar toch oorverdovend in mijn stille appartement. In de nog STILLERE nacht.

Half bewust, vanuit foetushouding, opende ik mijn ogen. Ergens halverwege het vloerlange crèmekleurige gordijn zag ik een schepsel.

Is het een spin? Nee, dat kan niet. Een spin beweegt, ondanks zijn ACHT poten, niet zo snel. Een kakkerlak kan het ook niet zijn, want ik herken overduidelijk EEN STAART.

Ik kreeg inwendig kortsluiting en sprong op bed. Gillend schreeuwde ik naar dat kruipende wezen:

“Zwerver! Ik haat je! Ga weg!”

Het stopte.
Het draaide van richting.
Het verdween vliegensvlug onder mijn bed.

Ik deed beide zijlampen aan en stond STOKSTIJF op bed. In een reflex pakte ik mijn telefoon. Het lijkt wat overdreven, maar 112 en 113 kruisten mijn gedachten. Want wie anders?

Uiteindelijk werd het een zielig berichtje naar een vriendin, van wie ik wist dat ze het pas in de OCHTEND zou lezen. Toen dacht ik aan al mijn afspraken. Die MUIS verpestte mijn slaap.

Ik kreeg een ingeving: ik had DRINKEN nodig. Maar de keukenla openen, een beker pakken, de la weer dichtdoen en dan kraan open, kraan dicht – dat betekende TE lang in een omgeving staan waarvan ik niet wist of die muis zich nog zou laten zien. Ik moest de kans om elkaar tegen het lijf te lopen minimaliseren. Ik kon dat ECHT niet aan.

Ik maakte een sprint NAAR de keuken, opende de koelkast en pakte het enige pakje haverchocolademelk. Daarna sprong ik weer op bed. Ik wist niet of hij/zij/het zich nog onder het bed verschool; ik durfde niet te kijken.

Best served chill, las ik op het chocolademelkpakje. Ik was allesbehalve chill.

En toen opende ik mijn nachtkastje en pakte een Temazepam. Iets wat ik alleen in uiterste noodsituaties doe. Dit was een noodsituatie. De slaappil en de chocolademelk gingen er goed in. Met de lichten aan ging ik weer liggen.

Ik heb een huis nodig zonder tuin, zonder balkon en zonder gaatjes. Ik checkte meteen de nieuwbouwprojecten op Funda…

Toen zag ik de prijzen.

Ik heb een baan met minimaal schaal dertien nodig. Dus ik bekeek de website van de Nationale Vacaturebank.

De Temazepam begon te werken.
Ik voelde me suffer worden.

De muis bracht mijn minst feministische kant naar boven. Ik biecht mijn laatste gedachte hierbij op – en ik verwacht vooral géén judgement – maar het was er een die ik niet kon onderdrukken:

Kemal, nerdesin?
Kemal, waar ben je?