TRAVEL
SABAHTOUTA GOES STOCKHOLM: De Plek...
by Sabah el Fizazi
October 2nd, 2024
Op donderdag TWAALF OKTOBER tweeduizend drieëntwintig stap ik licht bepakt – met mr. Samsonite aan mijn zijde – het VLIEGTUIG in. Ditmaal richting STOCKHOLM. Dit enkele gegeven is niet HEEL bijzonder. Maar op dit moment tik ik dit verhaal vanuit vliegtuigstoel 19-D. Ik heb mijn OORDOPJES in en geniet oprecht van een bakkie vieze DONKERE KLM-THEE. Want ik besef hoe uitzonderlijk MAGISCH het leven is.
“EN GENIET VAN EEN BAKKIE VIEZE, DONKERE KLM-THEE.”
Om dit BESEF uit te leggen neem ik je mee naar een tijd dat reizen slechts plaatsvond in mijn DROMEN. Mijn jongere IK heeft ooit een artikel in het tijdschrift Happinez gelezen over EEN PLEK in Stockholm. In dat artikel stond iets in de trant van “bij aankomst ontvang je een KIMONO en HOUTEN slippers zodat je langzamer gaat bewegen.” Slow-living was toentertijd nog niet een fenomeen zoals nu, maar mijn jongere ik sloeg het artikel op in haar INTERNE harde schijf en het is NOOIT verwijderd.
“BIJ AANKOMST ONTVANG JE EEN KIMONO EN HOUTEN SLIPPERS
ZODAT JE LANGZAMER GAAT BEWEGEN.”
Er gaan JAREN voorbij.
Diploma’s worden behaald.
Banen GEWORVEN.
Ik vertrek NAAR werelddelen.
Ik kom weer thuis.
Ik DROOM nu niet alleen.
Ik ben een REIZIGER.
En om de zoveel tijd denk ik aan DAT Happinez-artikel. Aan die PLEK.
Ik vertel erover.
Van tijd tot tijd GOOGLE ik de PLEK om te bekijken of het NOG bestaat.
Ik VERTEL er nog vaker over. Mensen kennen het NIET.
Een dierbare uit het verleden die het ZWAAR had heb ik een trip naar de PLEK cadeau gedaan. Er komt later een moment dat ik DE PLEK als huwelijksreisbestemming heb verkozen boven de Malediven EN Zanzibar. En dit alles gebaseerd op het GEVOEL dat het ARTIKEL me ooit gaf… die ene zin… Het huwelijk gaat NIET door. En dus ook de HUWELIJKSREIS niet. Vooral bij DAT LAATSTE moest ik een TRAAN laten. Wat wilde ik graag naar DIE PLEK…
“VOORAL BIJ DAT LAATSTE MOEST IK
EEN TRAAN LATEN.
WAT WILDE IK GRAAG NAAR
DIE PLEK.”
Er gaan ZEVEN JAREN voorbij na die geannuleerde huwelijksreis. De zeven meest leerzame jaren. En NU zit ik in het vliegtuig. Eerst Stockholm verkennen en over drie dagen zal ik DE PLEK bezoeken waar mijn jongere IK over heeft gelezen. Het besef dat als iets voorgeschreven staat het gewoon gaat gebeuren dringt nu zo TOT ME DOOR. Vandaar dat ik HET LEVEN zo ongelofelijk magisch vind.
In deze tijden van PIJN om wat er gebeurd in PALESTINA denk ik aan mijn jongere IK dat waarschijnlijk ergens in een boekhandel de HAPPINEZ aan het doorbladeren was. Ze heeft GEDULDIG gewacht en het moment is nu daar… Het is TWAALF OKTOBER tweeduizend drieëntwintig en ik hoor de woorden: “CABIN CREW PREPARE FOR LANDING…” En ik denk aan een andere, nog OUDERE DROOM. Ik droom al vanaf mijn twaalfde om de woorden te horen: “PALESTINA IS VRIJ!”